Το καΐκι έχει επισκευαστεί, είναι και πάλι εδώ, βάφτηκε κόκκινο, βουτάω
απ’ το κατάστρωμα, κολυμπάω με
κάθε τρόπο.
Στην ακτή, έχουμε φτιάξει κάμαρες
στο οστέινο παλάτι, όπου
τρεμοπαίζουν τα πέπλα
κάτω απ’ τον θόλο του λεμονάτου
πρωινού.
Το νερό τρέχει αίμα κόκκινο, στα
μάτια
του κόκκινου καϊκιού. Από ψηλά
το πλεούμενο καμπυλώνει τον
υδάτινο λαιμό του ως
τα λιμάνια.
Το ζευγάρι βηματίζει ως την άκρη
της θάλασσας, στη λευκότητα της επιφάνειας,
αγγίζουν την τραχύτητά της, το
απαλό χιόνι ζάρωσε
στο δέρμα του νερού, κάτω απ’
τους λεπτούς θόλους
του λεμονάτου πρωινού.
Η Έσχατη Θούλη ήταν τόσο κοντά
τη στιγμή που την ψηλάφισαν.