Στον κήπο της οδού Μαγνησίας

 Στη Ζάχρα

 

Η Τζαμίλα έσπειρε ένα κόκκινο ξημέρωμα στο πεζοδρόμιο. Σαν κηπουρός που ξέρει καλά τι πάει να πει γέννα, έβγαλε τα παπούτσια της και τα άφησε -το ένα ακριβώς δίπλα στο άλλο- κάτω απ’ το μοναδικό δέντρο του δρόμου. Ύστερα άπλωσε το παλτό της στη μέση του πεζοδρομίου, έβγαλε ό,τι άλλο περιττό και ξάπλωσε μες στο σκοτάδι. Πού και πού το αγόρι που κάθεται κουκουβιστό δίπλα στο κεφάλι της, παίζει με τη ράντα του σουτιέν της. Το κόκκινο χρώμα ενίοτε τρομάζει τα παιδιά. Εκείνη το καθησυχάζει και περιμένει. Το ξημέρωμα εξάλλου θα ανθίσει μόνο για μερικά λεπτά.

πρώτη δημοσίευση: https://www.hartismag.gr/hartis-50/pyxides/mikri-klimaka-anna-aghghelopoyloi-maroisw-athanasioi-lena-koromila-sterghios-ntertsas

Το Μουγκοστάθικο (απόσπασμα 1)

 

ποιος θα το αρπάξει το παιδί πάνω απ’ τον τάφο

 

αντίκρυσε τον ήλιο και τυφλώθηκε

                                                                    έχει εκπέσει

 

στο ένα

η μοναξιά έχει δέρμα

 

στο δύο

καμώνεται τη μυρωδιά ενός άλλου

 

στο τρία

η πράξη αφαιρεί παρά προσθέτει

 

χωρίς τόπο ξεκινάει ο κόσμος

δεν έχει τέσσερα - λίμνασε

 

όταν πεθαίνει ο πατέρας

 

το σώμα σου είναι σώμα του παραλίγο;

πέος παλλόμενο κάτω απ’ το σεντόνι ή αποκάλυψη;

είναι ο μπαμπάς νεκρός ή σκοτωμένος ο πατέρας;

 

η απάντηση είναι το όνομά μου

που πάει να πει

η πέτρινη χορδή δεν δίνει τόνο

το σώμα γίνεται ένα κομμάτι κρέας

 

                                                                                             όπου κι αν ανοίξω βρίσκω τον τάφο σου

 

είσαι ούτε κουφάρι ούτε ανάσα ούτε εδώ

λέω σ’ έχω φυτέψει κάτω απ’ τη γαρδένια

όσο εγώ βήμα το βήμα την πλησιάζω

 

θα συναντηθούμε την άνοιξη και θα αιωρούμαι

                                                                                    στο χαροποιό βένθος

                                                                                                                                 -χαριτωμένο-

 

ποιος μιλάει;

 

εκείνος που ντύνεσαι

επιστρέφει τη βελονιά στο βλαστόδερμα

                                                                       το βλέμμα

που σταυρώθηκε έξω απ’ τον κόσμο

                                                                         πώς αλλιώς;

 

κοιτώντας τον σταυρό γίνεσαι ο σταυρός κι ανάποδα

πρώτη δημοσίευση:https://gynaikessyggrafeis.blogspot.com/2024/04/blog-post_22.html

Το Μουγκοστάθικο (απόσπασμα 2)

Πατέρα δεν βλέπεις ότι καίγομαι;

 

Τώρα οι δυο μας.

 

η φωτιά δεν είναι σώμα

δεν είναι δρόμος

δεν είναι απάντηση που σκίζει την κοιλιά μου

είναι χέρια που πετάνε πάνω απ’ τα μάρμαρα

μισοξεραμένες γαρδένιες σε αλουμινόχαρτα

η φωτιά είναι στροβίλισμα

χρόνια τυφλά με σπίρτο στην ανάσα

σπασμένα ποτήρια στο μωσαϊκό στο παρκέ στο μωσαϊκό

είναι χρόνος μετρημένος σε εννέα όγδοα

έχει χτυπήσει η καρδιά σου σε εννέα όγδοα;

σ’ αυτό το παραπάνω πνίγεσαι

 

Ήσυχα τώρα.

 

ας τελειώνουμε επιτέλους με τις εικόνες

η εικόνα είναι πέπλο

 

Πατάω γερά.

 

η λέξη γαρδένια δεν μοσχοβολάει συμφωνούμε

όμως η λέξη τάφος πλακώνει το στήθος σου

 

όπερ έδει δείξαι

Πρώτη δημοσίευση: https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/22686-theros-tharros-i-24-kalokairina-poiimata

πελαγυνή φλέγομαι

 Στην Τζένη Μαστοράκη

το κρεμεζί κρατάω άδειο ρούχο

πριν προλάβω

ανεμοζάλη ξεσπαθώνει και θαμπώνομαι

ονειρεύω τη γύμνια

τον πειρασμό του νερού

πολύ νερό σέρνεται

υπόγειο και ρουφιέται

η ώρα μία εγώ

και το ζάλισμα ακράτητο

σαν αργά το βράδυ να γλυτώνομαι

ψηλώνει η νύχτα στο άγριο φως

κι η αυγή με παίρνει και με φέγγει

χαιρετάει αλλά δεν φεύγει

αλλάζει σώμα και άστρο

δεν είναι πια ολολυγή η λύκαινα

μην ρωτάς και που γκρεμίζεται

όταν λαχταρά

ξέρει εκείνη να βουτάει

Πρώτη δημοσίευση:https://thraca.gr/2024/09/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B6%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84.html

Θεωρήματα - Μόνικα Χέρτσεγκ (Monika Herceg)

 

Το Θεώρημα των Πουλιών

 

Τα πουλιά ξέρουν πώς να μειώνουν την ένταση του κρύου

και να τολμούν ακριβώς όσο χρειάζεται

Κυρίως ξέρουν να εμπιστεύονται τον χρόνο όταν ψάχνουν για απαντήσεις

Στα πουλιά κατοικούν οι πιο γαλήνιες ψυχές

και στα φτερά τους ξαποσταίνει το φθινόπωρο

για να γλυκαίνει τα γεράματα

Απ’ την άλλη πλευρά η μανιασμένη πίεση

της βιομηχανίας του λόγου,

απορρίπτει το βάθος και τη λογική,

μας χτυπάει με σιδερένια γλώσσα σίγουρη

πως ποτέ δεν θα αντιδράσουμε όπως τα πουλιά

δεν θα ξεστομίσουμε τον αρμονικό τους κόσμο

Βαθιά σου εγείρεσαι, ζητάς απ’ την αγάπη να σωπάσει

Όταν τα ξερόχορτα έχουν φτάσει ως το κεφάλι

οι ξωμάχοι κάνουν περισσότερο θόρυβο

 

Το Θεώρημα του Χρόνου

 

Στην αρχή η αγάπη θα κλείσει τα μάτια της και θα πει:

Μια μεγάλη μέρα θα χαράξει πάνω απ’τα κούφια κόκκαλα

και σύντομα θα ανθίσουν

Μια μεγάλη νύχτα θα πέσει στους μαλακούς αστραγάλους,

και δεν θα είναι πια χαλαροί

Τα παιδικά χρόνια θα πουν στη ραχοκοκκαλιά σου:

Κι ας μην έχουμε σημείο εκκίνησης, όλη σου τη ζωή

θα υποκρινόμαστε ότι τρέχουμε

όσο τα χρόνια θα ανοίγουν πληγές

όσο τα χρόνια θα τις κλείνουν

Στο τέλος, η αγάπη θα κλείσει τα μάτια της και θα πει:

Ο πατέρας σου, η μητέρα σου, ο γιος σου, η κόρη σου,

ο ουρανός που δανείστηκες και όλα τα σκοτεινά συντρίμμια

θα σταθούν σε ένα μακρύ κόκκαλο γεμάτο αέρα

σαν πεισματάρικα ασημόστομα πουλιά

Έχουν περάσει δεκαετίες απ’ όταν εσύ και ο χρόνος υποκριθήκατε για πρώτη φορά

ο ένας αμετακίνητος κι ο άλλος να βαδίζει

Μια χώρα πέθανε, δύο, τρεις, μια άλλη ξεχείλισε

την καρδιά τους για μια σημαία κι έτσι ξέσπασε ο πόλεμος

και τα χρόνια συνέχισαν να χτυπούν στο μέτωπο

μέχρι να ξεκοιλιάσουν τις σκέψεις

και τα χρόνια συνέχισαν να ράβουν το μυαλό

μέχρι να γιάνει.

 

 

Μόνικα Χέρτσεγκ, Ο χρόνος πριν από τη γλώσσα, εκδόσεις FRAKTURA, 2020

Μετάφραση: Μαρουσώ Αθανασίου

Πρώτη δημοσίευση: https://www.hartismag.gr/hartis-68/metafrash/theorimata