Με το σαλόνι σου το κλειδωμένο με κλειδί
Το τραπέζι στη μέση με τη φοντανιέρα κι όλα τα κρύσταλλα
Μέσα στο βάζο πάντα λουλούδια ψεύτικα.
Τα ίδια εκείνα τόσα χρόνια.
Μπλε.
Τριαντάφυλλα μπλε.
Γύρω του οι καναπέδες σου
Ακάθιστοι.
Κι η φοντανιέρα σου άδεια.
Όλα σου τα ποτήρια στις βιτρίνες μες στα σκρίνια
Άπιωτη σκόνη μαζεμένη.
Την καθαρίζεις κάθε που αλλάζεις μέρος για φωλιά.
Μα δε φωλεύεις.
Ειρήνη δεν έχεις Ειρηνούλα μου.
Ποτέ σου ανάπαυση μονάχα προσοχή.
Πρώτη δημοσίευση http://staxtes.com/2003/?p=7695