Στην Τζένη Μαστοράκη
το κρεμεζί κρατάω άδειο ρούχο
πριν προλάβω
ανεμοζάλη ξεσπαθώνει και θαμπώνομαι
ονειρεύω τη γύμνια
τον πειρασμό του νερού
πολύ νερό σέρνεται
υπόγειο και ρουφιέται
η ώρα μία εγώ
και το ζάλισμα ακράτητο
σαν αργά το βράδυ να γλυτώνομαι
ψηλώνει η νύχτα στο άγριο φως
κι η αυγή με παίρνει και με φέγγει
χαιρετάει αλλά δεν φεύγει
αλλάζει σώμα και άστρο
δεν είναι πια ολολυγή η λύκαινα
μην ρωτάς και που γκρεμίζεται
όταν λαχταρά
ξέρει εκείνη να
βουτάει
Πρώτη δημοσίευση:https://thraca.gr/2024/09/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B6%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84.html