Σήμερα η Ευρώπη δεν είναι παρά κενός ωκεανός
με μια χούφτα νησιά σαν σύννεφα,
όπου σιγοπίνουμε κοκτέιλ
απαλλαγμένοι από έγνοιες. Η
στεριά χάθηκε.
Συμφωνήσαμε πως είναι καλύτερα
εξαφανισμένη.
Μια γυναίκα, πλασμένη από πράσινα
τραγουδιστά πέπλα τζιτζικιών,
μαζεύει τις ηπείρους σαν βότσαλα
μία προς μία
με τρυφερές κινήσεις. Ένα θρύμμα
φωτός κεντρίζει τον λαιμό.
Ένας ηλιόλουστος άνεμος κυματίζει
εκεί όπου ήταν η στεριά, στεριά τώρα χαμένη.
Κι όλη η Ευρώπη, μαγεμένη,
παραμένει σιωπηλή.