δεν έχω μνήμη του πνιγμού που με κυνήγησε
ο χειμώνας φυτρώνει στο στόμα των πουλιών
κι εγώ πικραίνω τα κόκαλα της γης τυφλή
νυχτωμένη σ' ένα δωμάτιο που ανεμίζει σκοτωμούς
σκοτεινιά
είναι το χέρι που φώλιασε στον ήλιο του θανάτου
και στάζει
στάζει σαν μια πληγή από πάγο λασπωμένο
Πρώτη δημοσίευση: http://www.thraca.gr/2019/04/3.html