Η νύχτα χορεύει
Ένα χαμόγελο έπεσε στο χορτάρι
Ένα χαμόγελο έπεσε στο χορτάρι
Ανεπανόρθωτο!
Και πού θα χαθούν
Οι νυχτερινοί χοροί σου. Στα μαθηματικά;
Τέτοια γνήσια άλματα και σβούρες-
Σίγουρα ταξιδεύουν
Στον κόσμο για πάντα, δε θα είμαι
Εντελώς άδεια από ομορφιές, το δώρο
Της μικρής σου ανάσας, το μουσκεμένο χορτάρι
Στη μυρωδιά του ύπνου σου, κρίνοι, κρίνοι.
Οι σάρκες τους δε συγκρίνονται.
Ψυχρές πτυχές του εγώ, η Κάλλα
Κι ο Τίγρης, στολίζεται
Με πιτσιλιές και ολάνοιχτα πέταλα καυτά.
Οι κομήτες
Έχουν τόσο διάστημα να διανύσουν
Τόση παγωνιά, λησμονιά.
Έτσι οι κινήσεις σου πέφτουν θραύσματα
Ζεστά κι ανθρώπινα, ύστερα το ρόδινο φως τους
Ματώνει και γδέρνεται
Μέσα απ’ τις μαύρες αμνησίες της αιωνιότητας.
Γιατί μου δόθηκαν
Ετούτα τα λαμπιόνια, αυτοί οι πλανήτες
Που πέφτουν σαν ευλογία, σα νιφάδες
Εξάγωνες, λευκές
Στα μάτια μου, τα χείλη, τα μαλλιά
Μ’ αγγίζουν και λιώνουν.