απ’ τα δάχτυλα ως τους ώμους
κι ύστερα στον κυρτό σου στέρνο
αφήνω διαδρομές σαλιγκαριών
λαμπυρίζουν τις νύχτες
δε θα ‘σαι μόνος
φωλιάζω κρυφά στις ρωγμές σου
κρατιέμαι
μικρή τοσοδούλα
λικνίζομαι
κι όταν πέφτω
μ’ ένα χοπ!
με σηκώνεις ξανά
δίχως κλάματα
Πρώτη δημοσίευση http://www.bibliotheque.gr/article/54985